warme duidelijkheid

Oh, wat houd ik ervan als ik ouders met een warme duidelijkheid op hun kinderen zie reageren. Duidelijk en kort geformuleerd met wat ze van hun kind willen, alles met een rustige stem en daardoor dus voor kinderen een duidelijke en rustige boodschap. Kinderen kunnen hier alleen maar positief op reageren, omdat de boodschap duidelijk is en kinderen begrijpen wat hun ouder wil.

Ongeveer 10 dagen lang heb ik aan het zwembad van de camping getuigen mogen zijn van spelende kids, kleine en grote waterratjes en baby’s die voor de eerste keer in het water gingen. Bij deze kinderen horen ook ouders en ik heb mijn ogen uitgekeken…

Leuk om verschillen te zien tussen kinderen; de ene zwemt onder water alsof het niets is en de ander vindt het maar een beetje spannend allemaal. Kinderen met bandjes en zonder bandjes. Kinderen helemaal ingepakt in UV-pakjes en met duikbrillen op…

Ouders die aan de kant zitten en toekijken, samen met hun kind zwemmen en spelen. Daar hoort af en toe een driftige (huil)bui bij. Kinderen gaan nu eenmaal op onderzoek uit, ze verleggen hun (eigen) grenzen en tja, dan moet er ook wel eens wat gecorrigeerd worden! De ene ouder doet dat heel adequaat, de ander kijkt het aan of laat het los, of wil het juist (samen) oplossen. Je ziet ouders steeds weer nadenken over de keuzes die ze hier moeten maken.

Opvallend vind ik dat wanneer je ziet dat ouders reageren zoals hun kind eigenlijk al verwacht. Je ziet, vooral op een afstandje, heel goed dat kinderen (vooral als ze nog klein zijn) bij hun ouders checken hoe een bepaalde reactie of actie wordt ervaren. Kinderen hebben continue nabijheid nodig van hun ouders. Ze willen hun goedkeuring of een begrenzing. Ze moeten namelijk nog leren wat wel en niet kan en daar hebben ze hun ouders bij nodig. Als een ouder duidelijk maakt wat wel en niet kan, dan geeft dit kinderen een bepaalde zekerheid. Ook als ze het er niet mee eens zijn…

Ook zag ik dat ouders probeerden hun kinderen van veraf te roepen of te corrigeren. Soms lukte dat, maar vaak eigenlijk niet echt… Kinderen, van rond de 2 jaar, moeten een boodschap van hun ouders echt van dichtbij horen om te horen en te begrijpen wat anderen van hen vragen. Een afstand tussen kind en de ander, groter dan 2 meter is te lang. Ze horen het ergens wel, maar ze kunnen de boodschap niet aannemen. De afstand is te lang waardoor ze het niet kunnen ombuigen tot een actie! Probeer het maar eens uit! Ik kan mijn dochter van 1,5 jaar het beste aanspreken als ik op ooghoogte contact met haar maak. Vooral als ze lekker aan het spelen is!

Heb ook gelachen om ouders die omschakelen in het Engels met elkaar als ze het hebben over afspraken. Mooiste voorbeeld was deze: “What shall we do with the marshmallows?” aldus een vader tegen zijn vrouw, waar alle kinderen natuurlijk meteen op reageerden!! Haha. Ikzelf verval eigenlijk vrijwel nooit in teruggrijpen naar het Engels. Mijn kinderen mogen best horen als ik met mijn vriend overleg over bepaalde keuzes. Zij moeten ook leren dat soms iets ook niet kan, door welke reden dan ook. Juist als ze horen dat bijvoorbeeld een ijsje eten niet kan omdat het bijna etenstijd is, leren ze dat ook ouders nadenken over keuzes. Natuurlijk is het soms handig om een woord te checken, maar weet ook kinderen heel snel doorhebben hoe je bijv. ijsjes in het Engels zegt!!

Heb je tijdens de vakantie wat uitdagingen ondervonden, en wil je eens met me sparren hoe een volgende vakantie of uitstapje soepeler kan? Of ga je nog weg en zie je er een beetje tegen op? Neem contact met me op. Vaak helpt een consult al om meer inzichten en wat meer handvatten te krijgen.

 


 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *